13 stopni alkoholizmu według R. Tabusa

R. Tabus podzielił alkoholizm na 13 stopni. Pierwszy charakteryzuję się tym, że człowiek pije okazjonalnie, towarzysko i umiarkowania. Dla przeciętnego człowiek jest to stan naturalny, jednak może one ewoluować. Stopień drugi to już znaczne picie. Można już wtedy mówić o chorobie, chory pije nadmiernie, pojawiają się przerwy w pamięci lub utrata świadomości całego okresu picia.

Stopień trzecia to początek głodu alkoholowego. Chory potrzebuje coraz większej ilości spożywanego alkoholu, a także pije coraz częściej. Natomiast stopień czwarty to utrata kontroli nad piciem. Chory zamierza napić się kieliszek na toast, a w rezultacie pije do nieprzytomności. Stopień piąty to próba usprawiedliwiania swojego picia, są to także poszukiwania argumentacji dla swojego picia.

Szósty stopień charakteryzuje się pojawieniem klina. Chory zauważa, że lepiej czuje się w czasie trzeźwienia, pijąc kolejną dawkę alkoholu. Stopień siódmy to pierwszy poważny dzwonek ostrzegawczy. Występuje wtedy, gdy chory zaczyna pić w samotności. Człowiek nieuzależniony najchętniej pije w towarzystwie.

Stopień ósmy- w tym czasie chory przestaje panować nad systemem nerwowym, co skutkuje tendencją do kłótni i agresji. Podczas stopnia dziewiątego chory nieustannie poszukuje alkoholu, ponieważ jego stan fizyczny i psychiczny się tego domaga. Stopień dziesiąty to nieustanny kac moralny, chory ma wyrzuty sumienia i czuje obrzydzenie wobec siebie.

Stopień jedenasty to napady niepokoju i lęku, które pojawiają się od czasu do czasu by później towarzyszyć choremu stale.

Stopień dwunasty to uświadomienie sobie klęski, argumentacja i żadne hamulce już nie działają. Chory pije do kresy wytrzymałości fizycznej.

Stopień trzynasty to ostateczna szansa, albo chory zostanie poddany hospitalizacji, albo pętla będzie się nakręcała i chory umrze w wyniku ataku delirium lub marskości wątroby.